Ruzies thuis

homeEigen verhalenRuzies thuis


Mij is gevraagd om mijn verhaal op te schrijven, zodat het ook voor anderen als steun kan dienen. En misschien kunnen anderen er zelfs tips uit halen.

Ben een meisje van 17 jaar. Thuis ging het alleen maar slechter tussen mijn ouders, dagelijkse ruzies en verwijten naar elkaar. Ik begreep maar niet waarom ze toch bij elkaar bleven wonen, terwijl ze eigenlijk al zo ver van elkaar waren verwijderd. Wat hield hen nog bij elkaar, waarom deden ze zichzelf en ons dit aan. Ik voelde elke dag mezelf gekweld in een loyaliteitsconflict naar mijn ouders toe. En dan vroeg mijn vader weer mijn steun en aandacht, zonder te weten hoe zwaar ik het zelf had. Als ik bij mijn vader was, voelde mijn moeder zich in de steek gelaten. Ik wist geen houding meer aan te nemen.
Op een gegeven moment probeerden mijn ouders helemaal elkaar te ontwijken, echt letterlijk door weg te gaan als de ander thuis kwam. Ze hadden het constant over scheiding, uit elkaar gaan, een eigen leven beginnen, maar niemand die er stappen voor nam.

Ik begon mezelf te haten, ik voelde dat ik tekort schoot, en mijn familie niet kon helpen. Hoe groter mijn haat werd, hoe ellendiger ik me ging voelen. Ik kreeg op een gegeven moment steeds vaker de gedachte om een einde te maken aan mijn leven. Ik wist dat ik hulp moest zoeken, want dit was toch niet wat ik wilde, en besloot om aan de bel te trekken. Ik keek om mij heen, al mijn vriendinnen hadden een toekomstperspectief, wat was mijn toekomst? Ik had vroeger ook plannen, en plezier in het leven, tot ik geen kind meer mocht zijn, en in de harde wereld die mijn ouders hadden gecreëerd werd gezogen.

Het eerste wat ik deed was een afspraak maken bij mijn huisarts. Dit voelde voor mij tenminste veilig aan. Ik kende hem al vanaf jongs af aan, en hij ook onze hele gezin. Kreeg een verwijsbrief en uitleg over hoe en waar ik hulp kon krijgen. En zo was het balletje gaan rollen. Toen ik eenmaal bij de hulpverlening kwam aankloppen, werd ik goed opgevangen, en niet uit het oog verloren. Het was een fijn gevoel, dat ik niet meer hoefde te zorgen, maar dat ik nu werd verzorgd. Op een gegeven moment kreeg ik opdrachten die ik thuis kon uitvoeren, om op lange termijn toch ook mijn ouders mee te krijgen op gesprek. Zij vonden het heel goed dat ik zelf hulp kreeg, maar stonden niet open om hierin deel te nemen. Maar ik moest voor mezelf kiezen, want anders zou ik geen toekomstperspectief meer hebben.
Ik heb voor mezelf gekozen en het gaat nu goed. Mijn ouders zijn uit elkaar maar ik voel me daar niet meer schuldig over en weet dat het niet mijn verantwoordelijkheid is. Ik ben mijn school aan het afmaken en weet al wat ik daarna wil gaan doen. Ik zie gelukkig weer een weg voor mezelf!

Anoniem


naar boven
 
 

Test Jezelf

Doe de
ZELFTEST
 
en maak een inschatting van de ernst van jouw depri-klachten. Het invullen kost ongeveer 4 minuten!

 
 

Chat met ons

Wil je ergens over praten? Of wil je advies over iets? 

Maak dan een afspraak voor een chat!

 
 

Mail ons

Heb je een vraag? Of wil je meer informatie?
Stuur ons een mail!

 

 
 
Delen |