Mijn vaders nieuwe vriendin moet mij niet

homeEigen verhalenMijn vaders nieuwe vriendin moet mij niet


Jaren woonden we alleen met mijn vader, en toen opeens veranderde mijn hele leven.

Mijn moeder heeft borderline problematiek. Algauw verdween ze uit onze leven, hier heeft zij wel zelf voor gekozen. Ik was nog klein, dus weet er ook niet heel veel van. Ik weet wel dat ik een fijn jeugd heb gehad tot zover het kon. We deden vaak leuke dingen met mijn vader, buiten voetballen, samen voetbal kijken, je merkt het onze interesse gebied was namelijk voetbal. Ik was zijn enige zoon, dus konden we leuke mannendingen doen.

Tot er op een dag een jongen van 17 mee kwam naar huis, en ik het verhaal te horen kreeg, dat dit de zoon was van mijn vaders vriendin. Hij moest een tijdje bij ons wonen, omdat hij in de stad waar hij woonde niet meer veilig was. Deze jongen had zich met criminele zaken bezig gehouden, en wilde er nu afstand van doen. Eerst schrok ik ervan, maar kon er ook wel van genieten, er was nu zelfs meer vreugde in huis.

Maar werd het niet tijd dat ik de moeder van deze jongen zou ontmoeten? En ja hoor, voordat ik dit kon uitspreken, kreeg ik de volgende mededeling dat zijn moeder ook bij ons zou komen wonen, en niet tijdelijk maar voor een lange tijd. Deze vrouw had ook nog drie andere kinderen, in totaal vier zonen. Zij nam nog een zoon mee, en de andere twee waren ouder en woonden op zichzelf. Nu waren we drie jongens in huis, en ik deelde mijn kamer met de jongste. Was het alleen maar de kamer, maar ik moest mijn hele leven delen met deze jongens.

Op een gegeven moment kreeg ik constant kritiek van de vriendin van mijn vader. Ik deed niets meer goed, kon eigenlijk niets meer goed doen, want ik was een mislukkeling. Zelfs de manier waarop ik mijn kleren opvouwde werd een probleem. Ik kon niet eens meer bewegen in mijn eigen huis, zo voelde ik het.

Mijn vader begon steeds meer partij te trekken. En kreeg van zijn vriendin te horen, dat zij mij niet zo langer meer kon trekken, en anders zou vertrekken. Mijn vader raakte hier van in paniek, en steunde haar bij alles. Opeens was ik in mijn vaders ogen ook een mislukking. Wat had ik fout gedaan, was ik nu opeens te veel, te fout in mijn eigen huis, in mijn eigen gezin? Waar was mijn vader eigenlijk gebleven?
Dit heeft jaren geduurd, jaren heb ik alles in mij moeten houden, en met niemand kunnen delen. Ik was bang dat het helemaal zou escaleren. Ik voelde elke avond angst bij het avondeten, zal ik deze keer weer iets fout doen? Ik wist me geen houding meer aan te nemen. Buiten, op school, bij mijn vrienden, deed ik alsof ik een gelukkig kind was. Liep constant met een masker op.

Ondertussen was mijn vader ook al getrouwd met zijn vriendin. Wat moest ik nu, het enige wat ik in mijn leven had, was er wel, maar ook weer niet, onbereikbaar, hoorde mij niet meer, zag mij niet meer. Ik kon niet langer zo door gaan. Ik moest dit delen, ik moest hulp vragen, ik wilde niet elke dag meer in angst leven. Ik was geen mislukkeling, dat was ik nooit geweest, waarom zou ik nu opeens zijn? Ik was mijn zelfvertrouwen kwijtgeraakt, en deze moest ik weer terug vinden.

Aan mijn beste vriend heb ik een stukje van het verhaal verteld, maar ik durfde nog niet zo goed mijn angsten te benoemen, bang om deze te delen met iemand. Gelukkig bleef mijn beste vriend er vaak naar vragen, en had het ondertussen ook al met zijn ouders besproken. Kreeg op een dag een telefoontje van mijn beste vriend, werd uitgenodigd om bij hen te spelen. Toen ik erheen ging, wilde zijn ouders met mij praten. Ze vertelden dat ze mij goed begrepen, en dat ze mij graag wilden helpen. Ze kwamen met allerlei oplossingen, maar ik durfde nog niets aan te grijpen. Het voelde al zo goed dat er mensen waren die mijn angsten begrepen.

Door erover te praten, begon ik ook mezelf weer terug te vinden. Ik was geen mislukkeling, ik was wie ik was, en als ik op een dag mezelf helemaal terug heb gevonden, zal ik dit ook delen met mijn vader. Ik zal vertellen wat het allemaal met mij heeft gedaan, en nog steeds doet. Tot hij mijn gevoelens kan begrijpen, zal ik het niet opgeven.

Praten heeft mij ontzettend veel geholpen, en dat is ook mijn advies aan anderen.
Zolang je niet deelt, zal je vol zitten, deel het zodat je ook ruimte krijgt voor andere leuke dingen in het leven, want die zijn er zat!

Anoniem


naar boven
 
 

Test Jezelf

Doe de
ZELFTEST
 
en maak een inschatting van de ernst van jouw depri-klachten. Het invullen kost ongeveer 4 minuten!

 
 

Chat met ons

Wil je ergens over praten? Of wil je advies over iets? 

Maak dan een afspraak voor een chat!

 
 

Mail ons

Heb je een vraag? Of wil je meer informatie?
Stuur ons een mail!

 

 
 
Delen |